در ساخت پل‌هایی با دو دهانه (طول دهانه = L) که روش ساخت دهانه به دهانه پیش می‌رود، چرا در فاز اول ساخت از قطعه‌ای با طولی به حدود 1.25L استفاده می شود؟

در واقع این کار سه دلیل اصلی دارد: سازه‌های موقت به لحاظ استاتیکی، سازه‌های نامعینی هستند. در طول عملیات ساخت به صورت دهانه به دهانه، اگر فاز اول ساخت و ساز تنها دربردارنده قطعه‌ای به طول L باشد، لنگر فرو برنده در میان دهانه تقریباً ساخته شده بزرگ‌تر از حالتی است که دو دهانه سازه موقت تکمیل شده باشد. برای جلوگیری از وقوع این حالت، 0.25L از قطعه پل تا آن سوی دومین پایه پل امتداد داده می‌شود تا یک لنگر خنثی کننده ایجاد شود، در نتیجه میزان لنگر در وسط دهانه سازه در حال تکمیل کاهش می‌یابد. موقعیت قسمت خنثی کننده از 1.25L نسبت به اولین پایه پل، تقریباً نقطه‌ای بدون خمش (نقطه عطف - فرض می‌شود که دو دهانه به صورت یکنواختی بارگذاری می‌شوند) است که در آن لنگر هنگام بارگذاری روی پل در آینده حدود صفر خواهد بود؛ بنابراین طراحی مفصل (اتصالات) در این موقعیت خاص، کمترین اثر منفی را روی عملکرد سازه به دنبال خواهد داشت. در مورد پل‌های پیش تنیده، عملیات پیش تنیدگی باید پس از ساخت اولین قطعه از پل انجام شود. اگر عملیات پیش تنیدگی در اولین پایه پلی که به شدت در آن از آرماتورهای تقویتی استفاده شده است، انجام شود؛ با حالت نامطلوبی در مقایسه با زمانی که پیش تنیدگی در طول 1.25L نسبت به اولین پایه پل (که نسبتاً فضای بیشتری برای انجام عملیات پیش تنیدگی وجود دارد) رخ می‌دهد، مواجه خواهیم شد. توجه داشته باشید که ساخت دهانه به دهانه، بدان معنا است که سازه به صورت تکمیل دهانه‌ها به ترتیب پیش می‌رود تا ساخت آن تکمیل شود.